ทีโมน : บอกให้นะพุมบ้า "น้ามมมเน่า"

พุมบ้า : โอวขอโทด

ทีโมน : ไม่ใช่แก พวกเค้า เค้า เธอ สองต่อสอง

พุมบ้า : ผิดด้วยหรือจ๊ะ?

ทีโมน : สิ่งดีๆเริ่มจะเกิด

ทีโมน : เจ้าตัวคงยังไม่รู้

พุมบ้า : ใคร?

ทีโมน : นั่นคือความรักที่เขานั้นมีให้กัน จากนี้คงมีแต่เรา

พุมบ้า : โธ่!

ทีโมน : ช่างเป็นเวลาที่ชื่นใจ ทุกแห่งช่างสวยงาม ช่างเป็นยามเย็นที่แสนจะโรแมนติก ทั้งๆที่คงไม่นานนนนนน

นาร่า : เพราะรู้สู้สึกถึงรักหรือเปล่า อยู่ในหัวใจเรา ไม่มียามใด จะสวยงามเกินไปกว่าเมื่อสองหัวใจคู่เคียง

ซิมบ้า : อยากบอกกับเธอทุกๆ สิ่งที่เก็บมานานแสนนาน แต่ความเป็นจริงก็รู้ “เป็นไปไม่ได้” บอกแล้วก็คงจบกัน

นาร่า: เ ก็บความจริงไว้บางอย่างไม่อาจจะบอกผู้ใด ความยิ่งทะนงที่เค้านั้นมีอยู่ไม่คิดให้ใครเข้าใจจจ

“เพราะรู้สึกถึงรักหรือเปล่าอยู่ในหัวใจเรา ไม่มียามใด จะสวยงามเกินไปกว่าเมื่อสองหัวใจคู่เคียง  เพราะรู้สึกถึงรักหรือเปล่า ในใจเหนือเวลา ล่องลอยไปให้พบถึงที่สุด เหลือมีเพียงสองเรา”