ทีโมน : บอกให้นะพุมบ้า "น้ามมมเน่า"
พุมบ้า : โอวขอโทด
ทีโมน : ไม่ใช่แก พวกเค้า เค้า เธอ สองต่อสอง
พุมบ้า : ผิดด้วยหรือจ๊ะ?
ทีโมน : สิ่งดีๆเริ่มจะเกิด
พุมบ้า : ใคร?
ทีโมน : เจ้าตัวคงยังไม่รู้
พุมบ้า : ใคร?
ทีโมน : นั่นคือความรักที่เขานั้นมีให้กัน จากนี้คงมีแต่เรา
พุมบ้า : โธ่!
ทีโมน : ช่างเป็นเวลาที่ชื่นใจ ทุกแห่งช่างสวยงาม ช่างเป็นยามเย็นที่แสนจะโรแมนติก ทั้งๆที่คงไม่นานนนนนน
นาร่า : เพราะรู้สู้สึกถึงรักหรือเปล่า อยู่ในหัวใจเรา ไม่มียามใด จะสวยงามเกินไปกว่าเมื่อสองหัวใจคู่เคียง
ซิมบ้า : อยากบอกกับเธอทุกๆ สิ่งที่เก็บมานานแสนนาน แต่ความเป็นจริงก็รู้ “เป็นไปไม่ได้” บอกแล้วก็คงจบกัน
นาร่า: เ ก็บความจริงไว้บางอย่างไม่อาจจะบอกผู้ใด ความยิ่งทะนงที่เค้านั้นมีอยู่ไม่คิดให้ใครเข้าใจจจ
“เพราะรู้สึกถึงรักหรือเปล่าอยู่ในหัวใจเรา ไม่มียามใด จะสวยงามเกินไปกว่าเมื่อสองหัวใจคู่เคียง เพราะรู้สึกถึงรักหรือเปล่า ในใจเหนือเวลา ล่องลอยไปให้พบถึงที่สุด เหลือมีเพียงสองเรา”
ทีโมน : รักความสุขไม่เคยยั่งยืน อย่างที่รู้กันดีพุมบ้า : และสิ่งดีๆ จากนี้คงสิ้นสุดทีโมน พุมบ้า: ต้องเหมือนเป็นเวร เป็นกรรม ง่าๆๆๆแง่ๆๆๆๆ
โอล่า สวัสดี สวัสดี โอล่า ฮ่าๆๆ